Francja z Biedronki #4 - Le Bel Olivier 2013

Colobard to kolejny francuski szczep, dostępny w Biedronce, we Francji historycznie uprawiany w regionach Charentes oraz Gaskonii. Był odmianą dopuszczoną do produkcji białych win z Bordeaux. Obecnie można go też spotkać w USA, RPA i Australii. 

Biedronka proponuje Colombard z Gaskonii, dodatkowo w kupażu z Sauvignon Blanc, w butelce Le Bel Olivier 2013 od Les Producteurs Réunis w atrakcyjnej cenie 13,99 zł.
W kieliszku wino o kolorze białego złota, z delikatnym zielonkawym akcentem. Roztacza aromaty tropikalnych owoców, marakui, jabłek. W smaku najpierw atakuje naprawdę wysoka cytrynowa kwasowość, po chwili, gdy wino się nieco ociepli dołączają nuty słodkie, choć już niedające się precyzyjnie określić.

Robert: Polska jesień to na szczęście nie tylko pełna mgieł i deszczów szaruga, ale też dni pełne słońca z prawdziwie letnią temperaturą. Ta butelka jest idealna na taką okazję. Kwasowość jest potężna, orzeźwia i gasi pragnienie. Całość jest lekka (11,5% alkoholu) i zwiewna. Nie jest to skomplikowane wino, smak i koncentracja nie za wysokich lotów, ale w tej cenie nie ma na co narzekać.

Marta: W Biedronce w każdej cenie można narzekać, ja ciągle trzymam się założenia że od nich można wymagać nawet więcej! Wino lekkie ale za proste, trochę jak mgiełka ulotne, kwasowość jest ale mnie nie przekonuje. Czasem są takie wina i nic na to nie poradzę, że przemijają z wiatrem i ich nie zapamiętam...

Ocena - średnie.

Francja z Biedronki #3 - Syrah Bastion de Garille 2013

Lorgeril Chateaux de Sud to firma, której korzenie sięgają 1620 r. gdy Bernard de Pannautier rozpoczął budowę chateaux w Langwedocji. Obecnie sporych rozmiarów producent, posiadający łącznie ponad 270 hektarów upraw winorośli, dał się namówić na współpracę z Biedronką, która sprzedaje jedno z jego win w cenie 16,99 zł.

Pays d’Oc Syrah Bastion de Garille 2013 ma w kieliszku czereśniowy kolor z fioletowymi refleksami. Jest transparentne i pozostawia nieregularne łzy. Jak na południe Francji mamy umiarkowany poziom alkoholu - 13,5%.

Nos zaskakująco przyjemny. Mamy świeże aromaty czereśni, jeżyny, ale też nuty fiołków. W ustach brakuje charakterystycznej dla Syrah pieprzności, zamiast tego mamy kwaskowe owoce i ładnie zarysowane taniny. Czujemy je w finiszu, ale nie przytłaczają one świeżości tej butelki.

Robert: To wino ma wszystko czego oczekuję od wina w cenie do 20 zł - fajne owoce, świeży zapach, niezłą koncentrację i pijalność. Czy od lekkiego niedrogiego wina należy oczekiwać czegoś więcej? Mi w zupełności wystarcza. Polecam!

Marta: W przypadku Biedronki trudno mi powiedzieć czego spodziewam się od wina w cenie do 20 zł, bo rozstrzał w jakości to jedna z cech każdorazowej oferty win w tym dyskoncie. Dlatego cena nie zaskakuje, zwyczajnie towarzyszy, łatwiejszej w odbiorze, zwiewnej wytrawności. Niestety faktycznie brakuje mu pieprzności, która tak charakterystycznie zarysowuje Syrah, przy pierwszym kontakcie z tym szczepem wino zwyczajnie wpuści w maliny.

Ocena - dobre.

Francja z Biedronki #2 - Muscadet La Coulée 2013

Dolina Loary to nie tylko kraina pięknych renesansowych zamków, ale także ojczyzna wielu gatunków wina. W okolicach miasta Nantes niemal nad samym ujściem Loary do Atlantyku znajduje się apelacja Muscadet (z nazwą szczepu muscatel, nie ma nic wspólnego!). Pochodzące stąd wina produkowane są ze starej burgundzkiej odmiany melon de bourgogne, są zazwyczaj lekkie i cierpkie, znakomicie idą w parze z lokalnymi daniami z ryb i owoców morza. Najlepsze z Muscadetów powstają w wyniku procesu dojrzewania na osadzie powstałym z drożdży. Nabierają dzięki temu większej finezji i złożoności. Poznać je możemy po opisie "sur lie" na butelce.

Niestety Biedronka prezentuje nam podstawowe wino z tej apelacji, które z dojrzewaniem na osadzie nie ma nic wspólnego. Muscadet La Coulée 2013 od producenta Vignobles Sourice dostępne jest w cenie 14,99 zł.

W kieliszku mamy bladziutkie, niemal przezroczyste, jedynie lekko słomkowe wino. Aromat jest zwiewny, cytrusowy. Wino jest lekkie (11,5% alkoholu), ale idzie to w parze z niską koncentracją. Co prawda mamy tutaj wysoką kwasowość, ale jedynie w tle, gdzieś za mgłą można uchwycić posmak cytryny. 

Robert: Stylistycznie wino było podobne do polskich win próbowanych podczas Winobrania - mamy wybujałą kwasowość, ale poza nią niewiele się dzieje. Wino jest poprawne, czyste, a i cena usprawiedliwia w pewny stopniu jego płytkość. 82/100

Marta: Niestety mam wrażenie, że wino nie miało za dużo do powiedzenia, więc postawiono na kwasowość, która sprawi że przynajmniej będzie "jakieś". O ile przy pierwszym kieliszku to wystarcza, o tyle w drugim nudzi.

Ocena - średnie+.

Francja z Lidla #3 - Château Andron Blanquet 2007

Musimy przyznać, że nadal podchodzimy do Bordeaux z pewnym szacunkiem należnym legendzie. Trochę jest w nim respektu, trochę obaw, nieco dystansu. Przede wszystkim zdajemy sobie sprawę z faktu, że klucz do Bordeaux leży też w jego cenie, a jako że nie jesteśmy w chińskiej przewadze "kolekcjonerów=inwestorów" i nie możemy zaliczyć je do naszych luksusowych rozrywek, rzadko zdarza się sięgać po dobre butelki. 
Możliwości mamy mniejsze od azjatyckich przedsiębiorców ale ostatnio korzystając z promocji, kupiliśmy Château Andron Blanquet Saint-Estèphe Cru Bourgeois 2007 (butelkę przeceniono o połowę ceny).

Leżący na lewym brzegu Żyrondy region Médoc śmiało może być nazywany mekką fanów wina. Takie nazwy jak Lafite, Latour czy Mounton stały się synonimem bajecznie drogich win, zwykle niedostępnych przeciętnemu człowiekowi. Saint-Estèphe to leżąca najbardziej na północ i najmniej ceniona z czterech głównych apelacji Médoc (obok Pauillac, Saint-Julien i Margaux). Wina z Saint-Estèphe są uważane za mało eleganckie, pozbawione finezji, chłopskie i kanciaste. W porównaniu do leżącego na południe Pauillac są zwykle twardsze, bardziej taniczne, co prawda aromatyczne, ale o wątlejszym ciele. 

Château Andron Blanquet leży na południowo-wschodnim krańcu Saint-Estèphe i graniczy z chyba najbardziej znaną winnicą tej apelacji: Château Cos d`Estournel. Dominują tutaj żwiry leżące na twardym, obfitującym w żelazo piaskowcu. W butelce mamy typowy dla Médoc kupaż: Cabernet Sauvignon, Merlot i Cabernet Franc.

Wino jest w kolorze ciemnych wiśni. Głębokie, niemal czarne z delikatnie różową obręczą i ładnymi łzami (13% alkoholu). Aromatyczne - czujemy porzeczkę, paprykę (ewidentny wpływ Cabernet Sauvignon), ale też nuty pieprzne i roślinne. Zapach jest gęsty, pełny, tłusty, niemal daje się pochwycić w palce. W smaku za to niezbyt rozbudowane. Czujemy kwaskowate owoce z dobrze wtopnionymi taninami. W tle ładnie komponują się delikatne nuty ziemiste.

Robert: W tym winie nie chodzi o epatowanie owocami, czy o nadmierną agresywność tanin. Kluczem jest za to balans i harmonia. Każdy kieliszek roztacza przed nami nowe odcienia i barwy. Szkoda je pić, skoro sam zapach upaja. Bordeaux nie są moimi ulubionymi winami, ale uczę się cenić ich klasę - 87/100.

Marta: Nigdy (chyba!) nie zostanę wielką fanką Bordeaux, bo do tego potrzeba pasji i cierpliwości, a ja wino traktuję jak przygodę a nie sztukę życia. Kiedyś czytałam, że azjatyccy turyści biorą Bordeaux za iPhona czy inną nowinkę technologiczną, którą trzeba po prostu mieć. Ja inwestorem nie jestem, chciałabym jednak nauczyć się doceniać tę elegancję i umieć z nią sobie poradzić...
Czuję przewagę zapachu nad smakiem. Jak na Bordeaux i moje obawy, chyba brak mu ciężkości i dlatego warzywne klimaty nie mają możliwość rażenia przesytem. Stąd spodobała mi się jego aromatyczność i optymalny poziom rustykalizmu. 

Zdecydowanie warto je spróbować zwłaszcza, że nieczęsto zdarza się okazja, by napić się 7-letniego Bordeaux w takiej cenie.

Ocena - bardzo dobre.

Na inagurację Mundialu - Cuvée de Tête 2010 z M&S

Jakiś czas temu głośno było o zorganizowanej przez Marks&Spencer przecenie niebeczkowanych win ze starszych roczników. Skusiliśmy się wtedy na dwie butelki; Macon Rouge już "za nami", teraz przyszedł czas na Cuvée de Tête 2010.

Wino, podobnie jak poprzednie, pochodzi z Burgundii, tym razem z apelacji Brouilly. Jesteśmy w Beaujolais, w kieliszku mamy więc flagowy szczep tego regionu - gamay. W procesie winifikacji zastosowano macerację węglową. Polega ona na poddaniu fermentacji całych winogron (bez uprzedniego zgniecenia). Sok fermentuje w środku owoców, a następnie ulegają one samoistnemu zgnieceniu pod wpływem ciężaru i ciśnienia wydzielającego się dwutlenku węgla. Fermentacja przebiega wtedy bardzo szybko, ale odbywa się to kosztem zdolności starzenia się takiego wina. Dlatego otwierając butelkę rocznika 2010 byliśmy pełni obaw...

W kieliszku wino o soczystym kolorze dojrzałych czereśni. Jest transparentne, z bardzo delikatnym połyskiem i średnimi łzami. Dość lekkie - 12,5% alkoholu. W nosie na pierwszy plan wysuwają się aromaty płatków róży. Czujemy też niedojrzałe, kwaśne wiśnie; w tle również nuty ziemiste i zioła. Zapach jest lekko perfumowany, ale trzyma się w ryzach i nie jest przesadzony. W smaku dobra kwasowość. Nieagresywna i fajnie orzeźwiająca rześkością czerwonych porzeczek. Finisz krótki, delikatnie taniczny.

Robert: Idealny przedstawiciel letniej czerwieni. Do inauguracji Mundialu pasowało jak ulał. Taki brazylijski styl - lekkość i finezja. Maceracja węglowa odcisnęła piętno w intensywnie owocowym bukiecie. Mi to pasuje i daję 85/100.

Marta: Zgadzam się z Robertem, że butelka wypada bardzo korzystnie, jednak daleka jest od mojego ideału. Wino niby nie jest za ciężkie, ale dzikość róży w zestawieniu z owocowością robi swoje. Na szczęście jest gdzieś na granicy mojej wytrzymałości na elegancję Gamay, dlatego zniosłam jego harmonię i przegraną Chorwacji, której kibicowałam.

Wino okazało się nadal aromatyczne, świeże i żywe. W przecenie po 26 zł o klasę wyprzedza większość win z tej półki. Ciekawe jak smarowałoby rok-dwa wcześniej... 

Ocena - dobre+.

Francja z Lidla #2 - Cotes du Rhone Villages 2012

Tydzień temu obiecaliśmy sobie, zrobić mini - przegląd win z francuskiej oferty Lidla. Byliśmy już w Bordeaux, a dziś zawitaliśmy do Doliny Rodanu. Mamy butelkę z apelacji Cotes du Rhone Villages. Kiedyś piliśmy już pochodzące stamtąd wino. Szału nie było, ale nie nażekaliśmy. Sprawdziliśmy, co trafiło się tym razem.

Mamy typowy dla południa Francji kupaż: Grenache, Syrah i Mourvedre. W kieliszku ma ładny malinowy kolor, z delikatnym połyskiem. Transparentne, łzy nie są wyraziste (choć ma 13,5% alkoholu).

Zapach jest delikatny. Mamy głównie czerwone owoce (soczyste czereśnie i truskawki). Czujemy też w tle nuty ziołowe i drzewne. Aromaty są przyjemne, ale początkowo skąpe, trudne do zdefiniowania - trzeba się nieźle wysilić. Dopiero po chwili wino otwiera się i zapach staje się wyraźniejszy. Smak mimo radosnej owocowości i świeżości pozbawiony jest głębi. Kwasowość umiarkowana. Lekko pieprzny finisz pozostawia w ustach szorstkie taniny.

Robert: Lekkie, rześkie, owocowe. Trochę nie w moim stylu, brakuje mi w nim ciała. O ile zapach jeszcze coś zapowiada, to wino przepływa przez usta prawie niezauważalnie. Z drugiej strony za 14,99 zł to radosne i wdzięczne wino. Długo nie mogłem się zdecydować jak mam je ocenić, ale podsumowując daję 82/100, bo dobry owoc to dla mnie za mało.

Marta: Faktycznie lekkie, ale sama lekkość nie ma głębi. Czegoś tu brakuje, niewielka kwasowość może nie wszystkim przypaść do gustu, a z drugiej strony ta trudna do zdefiniowana prostota jest na tyle łatwa w odbiorze, że znajdzie swoich zwolenników. Ja jestem gdzieś po środku. 80/100

Do tej butelki trzeba podejść bez wygórowanych oczekiwań i nastawić się na frajdę z lekkiego i świeżego wina.

Ocena - średnie+.

Francja z Lidla #1 - Chateau des Mille Anges 2008

W Lidlu dostępna jest oferta win francuskich, daliśmy się skusić na kilka z nich.

Dziś próbujemy Chateau des Mille Anges 2008. Wino oznaczone jako Grand Vin de Bordeaux, Bordeaux Superieur. Łatwo jednak żonglować tego typu nazwami i niestety zdarza się nijak ma to się do jakości, dlatego często trzeba to bacznie weryfikować. Apelacja AOC Bordeaux Superieur, to oznaczenie win, które mogą pochodzić z dowolnych działek w departamencie Żyronda - jak łatwo się domyśleć nic nam to nie powie o jakości i smaku wina.

Z tego co udało się wychwycić na stronie producenta, podejrzewamy, że mamy do czynienia z jego podstawowym winem, tylko sprzedawanym dla Lidla w innej etykiecie. Powinniśmy mieć w kieliszkach 60% merlota, 20% caberneta sauvignon i 20% caberneta franca. Wino starzone było w beczkach, z tego 1/3 w nowych, wymienianych każdego roku.

Ma kolor dojrzałych czereśni; ciemno-czerwony, jakby lekko przydymiony. Jest stosunkowo lekkie (12,5%), dlatego łzy są delikatne. W nosie świeżo po otwarciu uderzają nas nuty liściasto-warzywne. Czujemy też trochę pieprzu i papryki. Zapach na początku nieco straszy, ale warto dać mu szansę. Po mniej więcej godzinie napowietrzania, ujawniają się aromaty owoców - głównie czarnej porzeczki połączonej z nutami metalicznymi. Całość jest przyjemna, choć nadal nieco kanciasta, pierwotna i w pewien sposób wiejska.

Smak jest wycofany. Da się wyczuć delikatne owoce - wiśnie. Kwasowość jest raczej niska, również taniny są ledwo wyczuwalne. I to jest główny problem tego wina. Trzeba przyznać, że ani kwasowość, ani taniny nie nadają mu ram, na którym smak mógłby zostać dobrze zbudowany. W rezultacie w ustach wino jest nijakie, brakuje jakiejś dominanty.

Robert: To niełatwe w odbiorze wino. Odnoszę wrażenie, że Polacy lubią wina owocowe (czasem aż przesadnie) i mocno beczkowe. Tutaj całość jest subtelniejsza. Wino nie uderza obuchem, zmysły muszą się nieźle napracować, aby doszukać się w nim charakteru. Gdyby smak był bogatszy dałbym jeszcze więcej, ale solidne 82/100 i tak mu się należy. 

Marta: Przy zapachu, pierwszą myślą jaka się u mnie pojawiła była woń smaru, potem jakiś metaliczny charakter a na końcu subtelny owoc. Gdzieś na krańcach języka wino zostawia lekką kwasowość, pikanterię ale zgadzam się, że jest ona bardzo poskąpiona. Sam smak mało przenikliwy i szybko ucieka, ginie, jakby chciał się schować. Na plus jest jego subtelność, lekkość nieprzytłaczająca owocowością podniebienie. 80/100

Pijąc to wino pamiętajmy, że kosztuje ono jedynie 24,99 zł. W tej cenie nie można od Bordeaux oczekiwać cudów. Butelce brakuje nieco kręgosłupa, ale jeśli chcecie odpocząć od Portugalii, Hiszpanii, czy Nowego Świata, to wino serwuje zupełnie inną paletę smaków i doznań - choćby z tego powodu warto po nie sięgnąć.

Ocena - średnie.

Szampan 007 - Bollinger - degustacja

Jaki trunek przychodzi Wam na myśl, kiedy w grę wchodzi niezłomny James Bond?
Czy przypadkiem nie martini - wstrząśnięte, niezmieszane?

Na wczorajszej prezentacji, na którą zostaliśmy zaproszeni przez Winkolekcję, producent szampanów Bollinger przekonywał, że to właśnie ich marka powinna być bardziej kojarzona z serią filmów o agencie 007 niż włoski wermut. Trzeba przyznać, że mają co do tego mocne podstawy: zaznaczono, że od "Żyj i pozwól umrzeć" z 1973r. pojawia się ona w każdej kolejnej produkcji. Dodatkową ciekawostką jest, że za ten product-placement Bollinger nie musi płacić, a wszystko dzięki gentlemańskiemu porozumieniu z lat 70-tych. 

Szybki wywiad wśród naszych znajomych potwierdził, że niewielu kojarzy Bonda z kieliszkiem szampana w ręku. A szkoda, bo jak się okazuje Bollinger ma sporo do zaoferowania i pewnie samemu producentowi najbardziej zależy na tym, by i w kinowym przekazie udowodnić jego wyjątkowe cechy.

Bollinger jest jednym z ostatnich domów szampańskich, który nadal pozostaje w rodzinnych rękach. Mimo że odpowiada za mniej niż 1% światowej produkcji tego rodzaju win, to od dziesiątek lat wiedzie prym wśród szamanów na królewskim dworze w Wielkiej Brytanii. 
Jego cena rzeczywiście jest królewska, ale w życiu zdarzają się i takie chwile, kiedy właściwy czas, właściwe miejsce i ludzie wymagają właściwej oprawy, a wtedy szampan może być doskonałym dopełnieniem. Podobno sama Madame Bollinger zapytana o to, w jakich sytuacjach sięga po szampana stwierdziła: „Piję szampana, gdy jestem radosna i gdy mi smutno. Czasem wypiję w samotności. Uważam to za obowiązek, gdy jestem w towarzystwie. Zabawiam się nim gdy nie mam apetytu i piję go gdy jestem głodna. Poza tym nie dotykam go nigdy, chyba że chce mi się pić...”

Riesling #4 - Terres Calcaires 2009 z Lidla

Naszą małą tradycją stają się weekendy pod znakiem rieslinga. Najpierw była wersja słodka, później półsłodka, a dziś przyszedł czas na wytrawną. Butelka pochodzi z Francji, a dokładnie z Alzacji. Trafiliśmy na nią podczas trwającej od niedawna selekcji win francuskich w Lidlu, w przyjemnej cenie 29,99 zł. Alzacja - prowincja leżąca na pograniczu Francji i Niemiec czerpie wiele ze swoich wschodnich sąsiadów - choćby i to, że króluje tu także riesling. 

Wybór padł na Terres Calcaires od Preiss-Zimmer, rocznik 2009. W kieliszku wino ma żywszą barwę niż poprzednie próbki. Kolor jest delikatnie żółty z zielonymi refleksami. Jak na rieslinga ma sporo alkoholu (13%), jednak jego budowa jest lekka, więc nie zostawia na kieliszku łez.

W nosie czujemy gamę owoców. Są brzoskwinie, melon, nieco grejpfruta. W tle nuty maślane. Zapach nie jest rozbuchany, nie atakuje nas nachalnie. Jest trochę schowany, delikatny i subtelny. 

Smak odbiega od poznanych przez nas rieslingów. Nie jest tak mocno kwaskowy, wręcz delikatnie słodkawy. Wyczuwamy świeże tropikalne owoce ze słonawym posmakiem. Trochę brakuje mu energii, życia, żwawości. Nie jest nudne, ma przyjemnie owocową naturę, ale mało jest w nim duszy prawdziwego rieslinga.

Robert: Mam mieszane uczucia. Zaczynałem się rozsmakowywać w soczystej kwasowości rieslingów, której tutaj brakuje. Ale z drugie strony to wino też ma swój urok. Jeśli mam traktować je jako typowego rieslinga, to wypada kiepsko. W oderwaniu od swojego archetypu zyskuje na wartości. Daję 83/100.

Marta: Wymaganie proste: coś rześkiego na upalne popołudnie; postawiliśmy na kolejnego rieslinga i ten wg mnie nie sprostał zadaniu żwawości jakiej od niego oczekiwałam. 79/100.

W jednym wino okazało się niezastąpione: zgrało się dobrze z naszym obiadem (dorszem gotowanym w pomidorowym sosie z odrobiną chili). Ta niewielka ilość kwasowości zniwelowała ostrość sosu i połączyła smaki w harmonijną całość, a dzięki temu, że kwasowość nie była wysoka, wino nie przytłoczyło delikatnej ryby.

Jeśli nie jesteście gotowi zmierzyć się z agresywną kwasowością, z której znane są typowe rieslingi, może ta butelka okaże się bezpiecznym wyborem?

Ocena - dobre.

Typowy Syrah - Moulin de Gassac 2012

Wschodnia Langwedocja to obszar mniej rozwinięty winiarsko, niż zachodnia część tej krainy, której degustację ostatnio opisywaliśmy na blogu - Langwedocja. Winorośle rosną na uboższych glebach oraz na wyższych stanowiskach. Jeszcze jakiś czas temu produkowano tam hurtowe ilości win stołowych o kiepskiej jakości. Dopiero od niedawna tamtejsi winiarze starają się przełamać te stereotypy. 

Jednym z takich właśnie rodzynków jest Daumas Gassac. Mamy okazję testować pochodzący od niego Syrah Moulin de Gassac 2012 z winorośli z regionu Pays d`Herault. Wino w 100% zrobione z syrah, dojrzewające 5-6 miesięcy w stalowych zbiornikach, niefiltrowane. Nie ma statusu butelki pochodzącej z apelacji. Jednak wynikać to może z faktu, że po prostu producent użył do jego produkcji tylko jednego szczep (a apelacja może wymagać kupażowania). Warto pamiętać, że tak naprawdę w przypadku większości win nie ma znaczenia ich klasyfikacja. Najważniejszy jest kunszt winiarza, a nie opis na butelce :).

W kieliszku, jak to syrah: ma ciemny oberżynowy kolor, nieprzenikniony i głęboki. Widać delikatną obręcz, przechodzącą w fiolet i delikatne łzy. Lubimy ten elegancki i wyrazisty kolor tego szczepu.

To wino zdecydowanie nosowe (wrażenia aromatyczne dominują nad smakiem). Na początku wino nieco zamknięte, szorstkie. Zaznaczają się nuty drzewne, roślinne i zioła. Stopniowo otwiera się. Zaczynamy wyczuwać ciemne owoce, wiśnie. W tle mamy również nuty skórzane, maślane i pieprzne.

W ustach wino nieco nieokrzesane. Czujemy owoce, ale nie w nadmiarze, raczej niską kwasowość i fajny lekko gorzkawy finisz. Taniny są szorstkie, ale zbalansowane.

Robert: Lubię syrah w czystej postaci, tą jego owocowość i ostrość. To wino nie ma wielkiej duszy, raczej nie wpadniecie nad nim w zachwyt, ale jeśli chcecie zapoznać się z syrah, na taki początek drogi jest warte polecenia. 84/100

Marta: Ja nie wiem, jak Robert może czuć "tą" owocowość. Przyznaję, że zapach zapowiada owocowe doznania, ale smak trochę od nich odbiega. Końcówka najciekawsza. Moje 81/100.

Wino zakupione w Winkolekcji za 37 zł i warte jest swojej ceny. 

Macon Rouge 2011 - wiosenna czerwień

Jak tu nie lubić Marka&Spencera?  
W ramach czyszczenia magazynów ze starszych roczników: lekkich i niebeczkowych, kupiliśmy butelkę z ponad 50% upustem. 

Nie brakowało obaw. Co prawda 26 zł to cena naprawdę okazyjna, ale czy niebeczkowane wino z 2010 - 2011 r. będzie miało cały czas tą owocową świeżość, którą od niego oczekujemy? 

Pierwsza butelka to Macon Rouge 2011 od Vignerons des Grandes. Macon to malownicze miasteczko, położone wśród niewielkich wzgórz nad Sommą w południowej części Burgundii. Znane jest głównie z chardonnay, które stanowi tam 90% uprawianych winorośli. Jeśli chodzi o odmiany czerwone; prym wiedzie gamay tak popularny w Beaujolais (które leży zaraz za południową granicą Macon). Tutaj jednak rośnie on na wapieniu (w Beaujolais na granicie), dlatego zazwyczaj daje wina prostsze, raczej nie cieszące się dobrą opinią wśród znawców.

Wino ma delikatny kolor, transparentny, przypominający świeże truskawki. Zaraz po otwarciu, zwłaszcza gdy jest lekko schłodzone ma nietypowy dla czerwonego wina zapach cytrusów, kojarzący się raczej z białymi szczepami. Wraz z ocieplaniem się, przebijają się aromaty truskawek i wiśni, a do tego kwiaty, nuty sadu i łąki.

W smaku nie jest tak owocowe, na co wskazywałby zapach - ale to jest akurat na plus. Zachowana jest dobra kwasowość, a w finiszu czujemy nawet delikatne taniny. Wino nie ma co prawda zbyt dużo ciała, nie jest skoncentrowane, ale chyba właśnie o to w nim chodzi. Ma być świeże, rześkie i orzeźwiające!

Robert: Niby to nie mój styl. Nie ma beczki, nie ma mięśni, nie ma wielkiej mocy. Ale czy w wiosenny wieczór, gdy z zewnątrz dopływa zapach kwitnących drzew, czasem nie należy złamać swoich przyzwyczajeń? Zwłaszcza przy tak okazyjnej cenie :) 82/100

Marta: Nuty sadu i łąki to moje dzieciństwo. Każdy kieliszek przypominał mi czasy, kiedy wakacje spędzałam w sadzie, zbierając wiśnie do łubianek. Lekkość, poranna rosa i niebanalna owocowość to zalety tego wina, polecam niewymagającym malkontentom. 81/100

No cóż: nie podzielamy obiegowej opinii jeśli chodzi o wina z Macon. Dla nas było smaczne, owocowe. Normalnie kosztuje 44,99 zł, a w promocji za 26 zł cena jest bardzo zachęcająca.

Warto zainteresować się Langwedocją

Do wczoraj Langwedocja i Roussillon były dla nas białymi plamami w naszym świecie win. Na szczęście po degustacji zorganizowanej przez Winicjatywę jest już inaczej.

Marta nie mogła razem ze mną wziąć w nim udziału, dlatego poniższy tekst jest spostrzeżeniami mojej pary oczu i wrażeniami jednych ust :).

Na degustacji promowało się 21 winnic. Udało mi się spróbować może z 1/3 z tych zasobów. Prawdziwym gwoździem programu były dwa seminaria prowadzone przez Wojtka Bońkowskiego. Podczas pierwszego przybliżył nam typowe dla Langwedocji odmiany winorośli, a w drugim porównał terroir poszczególnych apelacji. Łącznie w panelach spróbowałem 28 win, które doskonale przybliżyły charakter Langwedocji i dały solidne teoretyczne podstawy wiedzy o tym regionie.

Im dłużej słucham Wojtka, tym mocniej utwierdzam się w przekonaniu, że potrafiłby zainteresować opowieściami nawet o "zaletach" win El Sol, czy Sophia. Nie zabrakło ciekawych porównań win do uścisku ręki Juranda ze Spychowa czy określeń szczepu carignan jako Andrzeja Leppera francuskiego winiarstwa :). 

Po tych kilku godzinach z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że południowy-zachód Francji to interesujący winiarski region, z winami o różnorodnej budowie i gatunku. Mamy tam wina proste, owocowe, lekkie, a z drugiej strony potężne, mocarne, beczkowe butelki z potencjałem starzenia się nie odbiegającym od topowych Bordeaux. Biorąc pod uwagę, że jest to największy winiarski region Francji, produkujący więcej wina niż choćby całe Chile, śmiało mogę stwierdzić, że każdy znajdzie tam coś dla siebie.

Kaczka + Beaujolais = Fleurie 2011

Na kolację postanowiliśmy zrobić pierś kaczki smażoną na patelni z jabłkowo-gruszkowym chutneyem i odrobiną sałaty. W poszukiwaniu wina, które komponowałoby się z tym daniem ruszyliśmy do Burgundii. Co prawda klasycznym połączeniem do kaczki jest pinot noir, my dziś poszliśmy nieco inną (i tańszą:)) drogą...

Beaujolais kojarzy się z tanim, prostym, by nie powiedzieć prymitywnym winem, pitym radośnie w drugiej połowie listopada. Osoby, które nieco głębiej weszły w winny świat wiedzą, że ze szczepu gamay produkowane są również wina nie określane jako "nouveau", ale nieco bardziej wyrafinowane, choć wciąż mające podobnie radosny, owocowy i lekki charakter.

Za sprawą promocji w Marks&Spencer (butelkę przeceniono z 54,99 zł na 29,99 zł) zaopatrzyliśmy się we Fleurie 2011 od Paula Sapina z La Chapelle de Guinchay. Wino pochodzi z apelacji o tej samej nazwie, która jest jednym z dziesięciu Cru de Beaujolais, czyli miasteczek, które mogą oznaczać wina swoimi nazwami.

Wina z Fleurie określane są jako typowe beaujolais. Nasze w kieliszku ma różowo-truskawkowy kolor, jest bardzo klarowne i transparentne. Zapach jest delikatny, trochę ulotny. Dominują aromaty truskawek i porzeczek oraz nuty kwiatowe. Smak jest orzeźwiający, owocowy. Kwasowość przyjemnie miesza się ze słodyczą, a taniny są bardzo delikatne, ale jednak wyczuwalne (zwłaszcza na finiszu). Całość jest dobrze zbalansowana i sprawia niezwykle przyjemne wrażenie.

Jak wino sprawiło się w połączeniu z kaczką?
Naprawdę dobrze. Jego lekkość i rześkość nie zagłuszyły mięsa. Złagodziło dodane przez nas obficie przyprawy i podbiło smak samej piersi.

Robert: Trochę nie moje klimaty, wolę wina cięższe, beczkowe, pełniejsze. Tym razem kierowaliśmy się jednak połączeniem wina i jedzenia i w tym równaniu dało ono znakomity wynik. Radosne, świeże, lekkie... Myślę, że w jakiś upalny wieczór dałbym się mu porwać nawet solo. Daję 83/100.

Marta: Moje klimaty! Radosne, świeże, lekkie! Lubię smak owocu w ustach i jego delikatną konsekwencję. To wino nie wymaga większego komentarza - 83/100.

Dzięki wspomnianej promocji stosunek jakości do ceny wypadł rewelacyjnie. Doskonale ułożone wino w takiej cenie to naprawdę skarb warty zakupu!

Na koniec przepis na szybką i bardzo smaczną pierś z kaczki. Nacinamy skórę, solimy i przyprawiamy według uznania. Na suchej patelni (tłuszcz wytopi się ze skóry) kładziemy pierś skórą do dołu. Gdy po kilku minutach na górze zacznie wyciekać krew przewracamy pierś i smażymy drugą stronę już na zmniejszonym ogniu jakieś 5-7 min - zależy jaki stopień wysmażenia mięsa chcemy osiągnąć. Tak przygotowane mięso powinno być jeszcze różowe w środku, soczyste i mięciutkie - spróbujcie, bo warto :). 

Proste i dobre - Saint-Emilion Grand Cru 2011

Za oknem deszczowo i chłodno. Co może być lepszym lekarstwem na taką pogodę jeśli nie butelka wina i dobre towarzystwo...

Wybraliśmy zalegającą na półce od dłuższego czasu Saint-Emilion Grand Cru 2011 z Lidla. Saint-Emilion to jedna z najważniejszych apelacji prawego brzegu Bordeaux. Powstają tu wina o pełnym smaku, bardziej owocowe niż np. w Medoc. Niech jednak przy zakupie nie zmyli Was nazewnictwo etykiety. To nie jest wino z najlepszych stanowisk z Saint-Emilion. Wręcz przeciwnie zapis "grand cru", ale bez określenia "classe" oznacza wino znajdujące się (przynajmniej w teorii) na dole jakościowej drabinki. Niestety na ten haczyk łapie się wielu początkujących fanów wina. Nasz wybór na szczęście był świadomy, a cena 29,99 zł w Lidlu i tak wydawała się zachęcająca jak na podstawowe Bordeaux.

Wino pochodzi od Unii Producentów Saint-Emilion. Nie jest to żaden renomowany producent, a zrzeszenie wytwórców nie mających prawa posługiwać się "lepszymi" markami i niejako zmuszonymi produkować wina pod tą zbiorczą nazwą. 

Czas na konkrety:

Butelka to połączenie szczepów Merlot, Cabernet Franc i Cabernet Sauvignon. Wino w kieliszku ma bardzo ładny purpurowy kolor, z delikatną obręczą i refleksami. Zapach nie jest mocno intensywny, ale przyjemny. Dominują nuty beczkowe, drzewne i ziemiste. Tło stanowią aromaty wiśniowe. W smaku czujemy rozsądną kwasowość, nienachalny owoc i średnie taniny. Wino jest surowe, może bez jakiejś wielkiej głębi, ale zrobione ze smakiem.

Robert: Jeszcze jakiś czas temu powiedziałbym, że to wino jest kiepskie. Widzę, że mój gust też ewoluuje, bo teraz mi smakuje. Może nie porywa, nie wpadam nad nim w zachwyt, ale potrafię docenić jego prostotę. Stąd daję 85/100.

Marta: Proste nie znaczy banalne.Tajemnica aromatu i zapachu daje wiele do myślenia.
Moje 83/100!

Czas uczy pokory wobec Bordeaux.

Przyjemny Francuz - Font du Mirail

Tylko 20 gmin z południa doliny Rodanu z apelacji Cotes du Rhone-Villages ma prawo uzupełniać wina swoją nazwą. Jedną z nich jest leżąca ok. 20 km na wschód od Avignonu Singargues. Dziś próbujemy pochodzące właśnie stamtąd Font du Mirail 2012. 

Wino kupiliśmy w Lidlu w zaskakująco niskiej cenie 17,99 zł. Czy w takiej ofercie można kupić dobre francuskie wino?
Zmotywowani i zachęceni przeczytanymi wcześniej pozytywnymi opiniami innych blogerów zbieramy się do dzisiejszej degustacji. Tym razem wino próbujemy solo, by lepiej skupić się na jego smaku.

Kolor ładny, bordowy z przyjemnym dla oczu połyskiem. W nosie czujemy łagodne zioła, zapach trawy. Niestety wyczuwalny jest dość mocno alkohol. W tle nuty mineralne, ziemia i posmak śliwek.

W ustach wino bardzo surowe, metaliczne. Trochę za mocno kwaskowe, co przysłania owocowe nuty. Wystarczy jednak dać mu pooddychać a kwasowość nieco łagodnieje. Jego długość oceniamy na średnią, pozytywne wrażenie robi za to delikatny finisz.

Robert: Na pewno to wino ma zupełnie inny styl niż pijane przez nas dużo częściej wina z Włoch czy Hiszpanii. Jest mniej owocowe, surowe, ale też nieco chude. Gdy trochę pooddychało nabrało więcej owocowych nut, co jest dla mnie dużym plusem. Ogólnie zasłużone 82/100.

Marta: Bądź obiektywna, nie sugeruj się kolorem to tylko Francuz...
Dałam radę i wino chyba też. Przegryzałam je suszonymi jabłkami, żeby przełamać jego kwasowość.Wino proste w obsłudze ale jak dla mnie nie pasuje do picia saute, może następnym razem będzie trzeba zapewnić mu towarzystwo. Ode mnie 78/100.

Nasze spotkanie z doliną Rodanu uznajemy za udane. Wino ciekawie nas zaskoczyło, gdy daliśmy mu pooddychać nabrało rumieńców i całkiem nowych kształtów. Tym razem staraliśmy się nie uciekać przed winem z Francji, co więcej możemy nawet nieśmiało wyznać, że będziemy starali się zaglądać w te rejony częściej.

Dolina Rodanu

Author: jean-louis Zimmermen

Rhône czyli Rodan to obok Burgundii i Bordeaux jeden z najpopularniejszych winiarskich regionów Francji. Dolina ta dzieli się na dwie zasadnicze części - północ i południe, przy czym to drugie produkuje 90% win z tego regionu. 

Produkty stąd pochodzące są dość różnorodne, od czerwonych, skoncentrowanych i wielkich win, niczym nie ustępujących klasycznym burgundom, po świeże i proste wina stołowe. Dość licznie reprezentowany jest tutaj syrah, często łączony z garnache.

Południowa część doliny to jeden z najpiękniejszych regionów Francji, stare rzymskie budowle majestatycznie rozkładają się na pięknych zielonych wzgórzach porytych lasami sosnowymi, gajami migdałowymi i oczywiście niezliczonymi winnicami.

Jesteśmy dość sceptycznie nastawieni do francuskich win, kilka naszych prób zasmakowania się w tej części winiarskiej Europy nie było udanych. Z drugiej strony nie można się poddawać i chcemy spróbować po raz kolejny. Jutro otwieramy butelkę czerwonego wina z południa doliny Rodanu i zobaczymy co się będzie działo :).

Smak pieprzu

Author: Chrisada Sookdhis

W ramach przygotowań do kolejnej degustacji, dziś kilka zdań na temat szczepu, który będzie dominował w następnej otwieranej przez nas butelce. Chodzi mianowicie o Syrah (w Australii zwanym Shiraz). To winogrono pochodzące z Francji, które  rozpowszechniło się też w wielu innych krajach, nie tylko europejskich. Zwłaszcza Australię, można nazwać jego druga ojczyzną, gdyż jest najpopularniejszym z uprawnionych tam szczepów. Syrah pojawia się również we Włoszech, w USA, czy w Chile.

„Syrah jest dość odporny na wiosenne przymrozki, ponieważ późno wypuszcza pąki. Chłodna i deszczowa pogoda w czasie kwitnienia negatywnie wpływa na ilość gron. Grona są małe, ale liczne. Posiada duże wymagania pogodowe w trakcie dojrzewania gron. Mała ilość słońca powoduje, że winogrona nie zdążają dojrzeć całkowicie, co prowadzi do wyjątkowo dużego gromadzenia się tanin, a w konsekwencji smaku określanego jako trawiasty, niedojrzały i nieatrakcyjny. Nadmierne nasłonecznienie w tym okresie może z kolei spowodować zbyt szybkie dojrzenie, wtedy grona tracą swoją kwasowość i owocowy aromat.” (źródło: Wikipedia)

Syrah świetnie nadaje się do pica w rok/dwa po zbiorach, ale równie udane są wina, które odleżały swoje w beczce.

Z czym kojarzy się Syrah, otóż ze specyficznym dla niego aromatem pieprzu i dość dużą zawartością alkoholu (nawet 14-15% w starszych rocznikach). Wina zrobione z winogron Syrah mają mocny, ciemny kolor. Poza wspomnianym pieprzem czuć w nich ciemne owoce (jagody, czarna porzeczka), przyprawy i korzenie, czy czekoladę. Są bogate, zawiesiste, pełne w smaku, mineralne i garbnikowe, o stosunkowo wysokiej kwasowości. Shiraz z chłodniejszych okolic pachnie owocami i czekoladą, w winach z krajów cieplejszych częściej można wyczuć korzenne przyprawy. Starzone roczniki będą zawierały także aromaty mineralne, ziemiste i oczywiście drewniane. Wina pochodzące z kraju kangurów będą zazwyczaj bardziej owocowe (z nutami powideł i dżemów), od tych europejskich, gdzie silniejsze będą nuty przyprawowe.

Wina te dobrze komponują się zarówno z prostymi daniami jak makarony, twardymi serami (np. Parmezan) ale też wszelkiego rodzaju drobiem, czy np. gulaszem wieprzowym.

Syrah to szczep odpowiedni dla każdego. Może dać wino lekkie i owocowe, dla osób dopiero zaczynających przygodę z degustacjami, ale też bogate, wielkie wino dla koneserów. Na każdą kieszeń i praktycznie dla każdego. Australiski Shiraz dla kogoś kto zaczyna się dopiero uczyć win, to podobno strzał w dziesiątkę. Niedługo sami sprawdzimy! :)